Savaş haberciliği bilgi toplamak adına direkt olarak dünyanın sıcak bölgelerine gitmeyi gerektirir. Zaman zaman savaş muhabirleri herhangi bir fotoğraf karesi, bir film bandı yakalamak uğruna çatışmanın içine dahi girebilirler. Bu nedenle savaş muhabirliği çoğu insan tarafından en tehlikeli habercilik dalı olarak nitelendirilir. Gazete tirajları ve TV reytingleri özellikle savaş zamanlarında keskin yükselişler gösterir. Bu nedenle gazeteler ve TV kanalları felaket tellallığı yapabilir. Ama sadece bazı çatışmalar dünya çapında ilgi toplayabilir. Bunların yakın geçmişteki örnekleri, Kosova Savaşı, Körfez Savaşı’dır. Örneğin üçüncü dünya ülkeleri arasında meydana gelen bir çok çatışma dünya kamuoyunda diğer çatışmalar kadar büyük yankı uyandırmamıştır. Bu durum uluslar arası medyanın ilgilenmemesine, bölgedeki altyapı sorunlarının haber akışını pahalı ve güç kılmasına ve çatışmaların nispeten daha tehlikeli olmasına bağlanabilir.

Yazılı savaş haberciliği, haberciliğin kendi kadar uzun bir tarihe sahiptir. Modern habercilikten önce, savaşın başından sonuna kadar yazılan uzun hikayeler daha yaygındı. Bunların bilinen ilk örneği Herodot’un Yunan-Pers savaşlarını ele aldığı yazılarıdır. Herodot gibi Tukididis de Peloponez Savaşı’nda yer almadan bir gözlemci olarak gördüklerini kağıda aktarmıştır. Bu olaylar M.Ö. 500’lü yıllara tekabül etmektedir. spor haberleri

İlk modern savaş muhabirinin Hollandalı ressam Willem van de Velde olduğu söylenir. Kendisi 1653 yılında küçük bir sandal ile denize açılmış, Hollanda ile İngiliz donanmaları arasındaki savaşı gözlemlemiştir. Çatışma sırasında eskizler yapmış, daha sonrasında ise bu eskizleri büyük bir tabloya taşımıştır. Daha sonraki gelişmeler ise gazete ve dergilerin var oluşuyla gerçekleşmiştir. En eski savaş muhabirlerinden biri Napolyonik Savaşları The Times gazetesi için izleyen Henry Crabb Robinson’dur.