Öğretmen iki öğrencisine birer sepet vererek bahçeye gidip elma toplamlarını söyler. “Elmaların en tatlılarını kim getirirse mezun olur” der.

Öğrenciler 2 saat sonra geri dönerler. Biri, arkadasının sepetine yan gözle bakıp kendi getirdiklerinin muhteşem göründüğünden emin olmanın rahatlığıyla koyar sepertini ortaya. Her biri tornadan çıkmışcasına muntazamm, pürüzsüz, göz alıcı elmalar ondadır.

Ardından diğeri koyar sepeti eğri büğrü, kötü görüntülü ezik ne kadar yaralı bereli elma varsa toplamıştır.Öğretmeni “Yolun açık olsun.” der ve gönderir öğrenciyi. Diğeri “Nasıl olur?” diye hayıflanır; bir kendisinin birden giden öğrencinin elmalarına bakarak .. Öğretmen çakısıyla birer parça keser; onun harika görünümlü elmasından, bir de giden öğrencinin elmasının bereli kısmından  ‘Tat’ der. “En tatlısını dedim kabuğu en güzel olanını değil” diyerek uzaklaşır.

Hayatta zorluk geçirmemiş acıları tatmamış kişiler değil tecrübeler yaşamış zorlukla mücadele etmiş kişiler daha başarılıdır.